کلبه ی صفای دل عسل

بگذار عاشق بمانم ، دلیلی نمیخواهم ، بگذار که بسوزم ، آتشی نمیخواهم.

بگذار در عشقت غرق شوم ، قایقی نمیخواهم ، بگذار در زیر این باران به

یادت قدم بزنم سرپناهی نمیخواهم.

بگذار عاشق بمانم ، دلیلی نمیخواهم ، بگذار که بسوزم ، آتشی نمیخواهم.

بگذار که از تو بنویسم ، قلمی نمیخواهم ، بگذار که در خانه قلبت همیشه اسیر باشم

کلیدی را نمیخواهم.

بگذار که همچنان گرفتارت باشم ، بند و زنجیری را نمیخواهم ،

بگذار برایت از آغاز آشنا باشم ، غریبگی را نمیخواهم.

بگذار که تا ابد در قلب تو باشم ، بیهودگی را نمیخواهم ، بگذار که همچنان مجنون

تو باشم ، عقل را نمیخواهم.

دنیا را به خاطر تو به هم میریزیم ، قانون را نمیشناسم ، بگذار که متهم باشم ،

جرمم را باور ندارم.

بگذار که مهتاب شبهای تیره و تار تو باشم  طلوع را نمیخواهم ،

بگذار که برایت از عشق بگویم ، قصه گو را نمیشناسم.

بگذار که در عشقت غرق شوم ، قایقی نمیخواهم ، بگذار که برایت بمیرم ،

آن دنیا را به عشق تو میخواهم.