رویا

رویا

 

گفتم به آن فریبا ، کای جان من فدایت !

 یکدم نظر به ما کن ، می میرم از برایت

با اخم ناز گفتا : ارزانی خودت باد !

جان چیست این میانه ، ای یار بی درایت

 

گفتم که در قدومت ، سر میکنم فدایی

گفتا هزار سودا ، در سر شود هویدا

دیگر برای دلبر ، آنجا که نیست جایی

 

گفتم که چشمهایم ، قابل ندارد ای دوست

گر پا نهی بر آنها ، بسیار کار نیکوست

گفتا نمی پذیرم ، زیرا که آن دو بیشرم

در جمع ماهرویان ، هر لحظه در تکاپوست

 

گفتم که حلقه ای کن ، از بندگی به گوشم !

کز آن صدای گرمت ، چون چنگ در خروشم

گفتا دو گوشت عمری ، صد حرف مفت بشنید

حیف آیدم ز حلقه ، در راه آن نکوشم

 

 

 

گفتم اگر که ما را ، خوانی و یا برانی

نامت ولی نیافتد ، خود از لبانم ، آنی

گفت آن زبان که عمری ، آلوده با دروغ است

ببریده باد ، بهتر ، تا نام من نخوانی

گفتم چه خواهی از من ، آخر بگو بدانم

از بس که ناز کردی ، بر لب رسید ، جانم

گفتا اگر بدانی ، دل جای یار باشد

تقدیم کن دلت را ، تا در برت بمانم

 

گفتم که دل ترا باد ، ای خوبتر ز گوهر

کز این دگر ندارم ، جانا متاع بهتر

گفتا کنون بیا پیش ، کایام هجر طی شد

تا عمر هست باقی ، من با توام سراسر

 

آنگاه دست خود را ، سویم دراز فرمود

با ذوق و شوق ، خندان ، رفتم بسوی او زود

تا دست خود نهادم ، در دست گرم دلبر

از خواب خوش پریدم ، رؤیا ی ما همین 

 

 بود ! !