گفتگوی خدا وگنجشک 

 

گنجشک کنار برکه ای نشست. بال هایش پر از گرد و غبار بود.

چشمهایش با دیدن زلالی آب برکه درخشید. نزدیک رفت.بال وپری به آب زد.

خدا گفت: چه میکنی؟ گنجشک گفت:می بینی گرد وغبارزیادی بربال های 

نشسته است.وبار دیگرتنی به آپ زد گفت:راستی اگرآب رانمی آفریدی چه

ی کردیم؟خدا گفت:آری؛آب راآفریدم تا با آن گرد وغباراز ظاهربگیرید؛

 اما چرا هرگز به درون خود نمی نگرید؟با غبار درون چه می کنید؟

گنجشک لحظه ای بی حرکت ماند.گفت:غباردرون؟! گنجشک ازبرکه دورشد.

قطرات آب ازبال های کوچکش می چکید. خداگفت:آیا نمی بینی فرزند

آدم را که چگونه درون خود را با گناهان سیاه و پرغبارکرده است؟

خدا گفت:بدان که نیکی را جز به مداوای گناهان نهانی نیافریده ام.

پس نهانت را با آن بشوی؛همچنان که با آب می شویی آشکارت را.

وگنجشک بربلندای آسمان پرمی زند چشم دوخته بود به آدمیان عالمان

 را می دید که مشغول علم خویش اند و تاجران را که مشغول تجارت و

حقیقت طلبان راکه درپی حقیقت اند وکشاورزان را که دانه می کارند

 خدا گفت :چه می بینی؟ گنجشک گفت: بندگانت راکه هر یک از راهی

قدم به سوی تو برمی دارند. خداگفت:و به گمانت پاداش همه ی شان

بهشت خواهدبود؟ گنجشک پری به شادی بازکردوگفت:آری یقیناچنین 

خواهد بود خداگفت:هرگز!گنجشک بی حرکت ماند. گفت:اماوسکوت کرد. 

خدا گفت:آیا نمی بینی برخی عالمان راکه چگونه علم خویش راازمردم

وحتی ازیک دیگر دریغ می دارند؟وتاجرانی که ازمال خویش کم میگذراند؛ 

 وکشاورزانی که چون دانه ای سربه خاک فروبرده اند وسربرون نیاورده اند

  و بار نداده اند؟ و .... گنجشک سر به زیرانداخته بود .گویا فرشتگان و

  قدسیان هم ! صدایی ازملکوت خدا  به گوش نمی رسید.

 خدا گفت :پس اگر عالمان گرفتار حسد ورزی اند و تاجران مشغول

 خیانت و حقیقت جویان در غفلت و کشاورزان در جهالت؛  

      پس کجایند طالبان بهشت من؟